Misschien.

Misschien

Wanneer ik dwaal……
zeg dan niet dat ik moet komen zitten;
dwaal met me mee,
het kan zijn omdat ik honger heb, of dorst, of naar het toilet moet,
of, misschien moet ik alleen maar mijn benen strekken…….

Wanneer ik om mijn moeder roep…… (ook al ben ik negentig!)
zeg dan niet dat ze dood is;
stel me gerust, knuffel me, stel me vragen over haar.
Het kan zijn dat ik op zoek ben naar de veiligheid die mijn moeder
mij ooit gaf…..

Wanneer ik het uitschreeuw……
alsjeblieft vraag me dan niet om stil te zijn….. of loop niet weg
ik probeer je iets te vertellen.
Maar ik heb moeite om je te vertellen wat.
Wees geduldig…… Probeer erachter te komen,
ik zou pijn kunnen hebben……

Wanneer ik geagiteerd wordt of boos lijk…….
Alsjeblieft grijp dan niet meteen naar de medicatie,
Ik probeer je iets te vertellen,
Ik kan het te heet hebben…… te licht vinden…… te lawaaierig,
Of misschien is het omdat ik mijn geliefden mis.
Probeer erachter te komen…… eerst……

Wanneer ik niet eet of mijn thee niet drink……
Dan kan dat zijn omdat ik vergeten ben hoe dat moet;
Laat me zien wat ik moet doen…. laat me het herinneren,
Het kan zijn dat ik alleen maar mijn mes en vork hoef vast te houden
en dat ik dan weet wat ik dan moet doen……

Wanneer ik jou wegduw als je me probeert te helpen……
te wassen misschien, of me aan te kleden.
Misschien is het omdat ik vergeten ben wat je hebt gezegd;
Blijf me vertellen wat je aan het doen bent……
Telkens opnieuw, opnieuw, opnieuw……

Misschien zullen anderen denken dat jij degene bent die hulp nodig heeft!
Met al mijn gedachten en misschienen,
Misschien ben jij het…… die mijn gedachten zal bereiken……
Mijn angsten zal begrijpen en me veilig zal laten voelen……
Misschien zal jij het zijn…… die ik zou moeten bedanken
als ik alleen maar wist hoe……
Misschien, gewoon misschien……

©2017 Paul Jansen

(download pdf: MISSCHIEN-gedicht)

Dit bericht is geplaatst in Algemeen, Dementie, Zorg. Bookmark de permalink.

8 reacties op Misschien.

  1. Meta Kars schreef:

    Wat een prachtig en juist verhaal.j
    Jammer dat ik dit niet uit kan printen.
    Zou mooi zijn ook voor onze ondersteuningsgroepen voor mantelzorgers.
    Dank daarvoor.
    Meta-Anna Kars

  2. Francien schreef:

    Ik krijg er een verdrietig gevoel bij, ik zie het veel op de woongroep. En als verzorgende leef jezelf in, in de client .Je probeer de client te helpen in alles wat in je vermogen ligt.

  3. Lucia Lunter schreef:

    Mag ik dit gedicht delen met de curcisten van Touch for Care bij Dementie?

  4. Eveline de Werk schreef:

    Geweldig mooi epos. Heel herkenbaar. Dank voor het vertalen en publiceren.

  5. Ccorry Louwerse schreef:

    Prachtig gedicht met gedachten hoe om te gaan met diegene die zoekt naar antwoorden op de vragen van zijn of haar leven. Er zijn…. ipv antwoorden en goed bedoelde woorden.

  6. Annemieke de Graaf schreef:

    Zo herkenbaar.
    Zo mooi beschreven.
    Dank je wel.

  7. Bea, vrijwilliger vluchtelingenwerk schreef:

    Wat is dit mooi…
    Ik zou het ook kunnen vertalen naar alle mensen die mijn taal niet (goed) kunnen spreken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *